Het einde van het missen

In de ochtend, die stil is en zonder anderen

Zei ik tegen mezelf: dit mis ik

Ik mis het opstaan in mijn eentje

De stilte, dat alles op zijn plek blijft en ik

naar mijn eigen gedachten en lijf

kan luisteren onder te worden gestoord

Naar het geluid van de vogels

van de ochtend

Rustig mijn thee drinken

en praten met de dag

Dat mis ik.

Ik zag helder voor me hoezeer die

stilte en rust ontbraken

En ik zag het ineens overal

dat missen

Het leven was te druk, ik werd overspoeld

En op diezelfde stille ochtend

waarop ik alleen was opgestaan,

alles op zijn plek bleef,

ik mijn lijf en gedachten kon horen

en de vogels

Ik alleen, in mijn eentje mijn thee dronk

Op die ochtend zei de dag tegen me:

Wil je dit?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *