Zacht water

Vanuit Lewenborg staken we het Damsterdiep over en vanaf daar reden we in de middle of nowhere. In de verte konden we de vijf pijpen nabij de stad zien. Halverwege Middelbert was een veld vol met wietplanten (of heb ik dat gedroomd?) en enkele meters later konden we op sommige dagen ruiken dat er weer een dood beest in de kadaverbak was achtergelaten. Proestend trapten we door want we wisten dat het nu niet langer meer duurde tot we bij de zwemplas in Engelbert zouden aankomen. De route van huis naar het water en weer terug moet ik tientallen keren hebben gefietst, samen met mijn BFF (toen noemden we het gewoon beste vriendin).

Jaren later kwam ik terug. Ik nam plaats op de vlonder waar vanaf ik ooit de mooiste salto’s maakte en stak mijn blote voeten in het water. Naast mij zat Jaïr en achter ons speelden de kinderen. De bomen, het water, de duiktoren zagen er nog steeds hetzelfde uit, en toch was alles nu anders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *