Billy Blanks

“Pump it, pump it!”, schreeuwt een lachende, glimmende, enorm gespierde drill instructor vanaf het televisiescherm. Mama is aan het sporten in de woonkamer die grenst aan de voortuin. In haar pyjamabroek en een oud t-shirt stoot ze met haar vuisten in de lucht terwijl haar voeten telkens in tegengestelde richting de grond aantikken. En hoewel ze beslist muzikaal is lukt het haar niet om dat in de maat te doen.

 “And three, two, one”.

Afgepeigerd laat ze haar armen zakken. Wiebelend op haar benen klooit ze met de afstandsbediening om de DVD uit te zetten. Volgende keer les twee. 

Mama heeft zojuist voor het eerst gesport. Een memorabel moment waarvoor zij al haar  gêne opzij heeft gezet. Zweet loopt in kleine stroompjes van haar hoofd, over haar nek, in haar oude t-shirt. Alles zal beter worden. Ze zal van af nu door het leven gaan als fitte vrouw en stralend de honderd halen. 

Fier loopt mama naar de keuken. Ze pakt een fles cola en loopt ermee naar het aanrecht, draait de dop er af en wacht dan even. Het is 16.00 uur en tijd voor haar dagelijkse halve fles. Maar dan doet ze iets wat ik niet verwacht. Ze schenkt alle cola zomaar in de gootsteen. Dan draait ze de kraan open en vult ze een glas met water en drinkt hem helemaal leeg. Dit is ongekend. Nooit drinkt ze iets anders dan koffie en frisdrank! Vlug probeer ik te begrijpen wat hier gebeurt en ik zie ons al met het hele gezin gezonde sapjes drinken en borden vol frisse salades wegwerken. Als klap op de vuurpijl trekt ze de snoepla open en pakt de mergpijpjes en chocopinda’s en de spritskoeken.

“Die mieter ik straks de prullenbak in”, zegt ze streng. Ik wrijf in mijn ogen. Gebeurt dit echt?

Op dat moment komt papa terug van een voetbalwedstrijd en stapt de keuken in waar mama woest staat te kijken naar al het lekkers.

“Zo!” zegt mama, ze zet haar handen in haar zij en kijkt papa recht aan. Ze staat daar alsof ze in één ochtend 25 kilo is afgevallen. 

“Ik heb er alweer een half uur beweging op zitten!” zegt ze, nog hijgend. 

“Wat heb je gedaan dan?” Papa kijkt terug. Ik probeer te bepalen of het ongerustheid is wat hij uitstraalt of verwondering.

 Statig kijkt mama terug. 

“Nou, gewoon Billy Blanks! Op de DVD! Hier, in de woonkamer, in mijn sportpakje!” 

Papa’s ogen zoeken de televisie. Hij kijkt van de televisie naar de voortuin, van de voortuin naar zijn te zware vrouw. Nu weet ik het. Hij is positief verrast over haar wilskracht en discipline en kijkt naar de hand die mama al in de lucht om zijn high five in ontvangst te nemen. Maar hij wil nog iets zeggen. Vast van plan om haar te overladen met complimentjes, daar ga ik wel van uit. Papa opent zijn mond en hoeft niet eens naar woorden te zoeken. Hij roept het uit:

“Gesport zei je? Hier? In de woonkamer?” 

Hij wijst naar de plek waar mijn moeder net zichzelf had overwonnen en kan zijn lach niet inhouden. 

“Toch wel met de gordijnen dicht?”

Ik zie mama’s schouders zakken terwijl ze de vetrollen die over haar sportbroek komen zacht vastpakt, als om ze ergens tegen te beschermen. Liefkozend aait ze over haar buik en haar heupen, zoals je uit reflex een puppy zou oppakken als er een grote kwijlende hond aan komt banjeren. Het blijft minutenlang stil in de keuken, totdat papa op de vriezer af stapt en grijpt naar de zak patat die hij vervolgens naast de frituurpan zet die al klaar staat.

“Wil je ook patat?”, vraagt hij terwijl hij oogcontact zoekt met mama. Maar mama wil hem niet aankijken. Mama wil geen patat van papa. Mama wil koek. Stampvoetend graait ze alle mergpijpjes, chocopinda’s en spritskoeken van het aanrecht en dan verdwijnt ze er grommend mee naar boven. 

Die avond zie ik de DVD van Billy Blanks in de prullenbak liggen onder een verkreukelde diepvriesfrietzak en drie lege koekverpakkingen. 



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *